Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Ο Γιάννης Νικολαΐδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, αποφοίτησε από το εξατάξιο γυμνάσιο της Ξάνθης και μετά την εφηβεία έζησε και εργάστηκε στην Αθήνα, όπου και σπούδασε τη Δραματική Τέχνη. Συμμετείχε σε πολλά θεατρικά έργα, σε πέντε τηλεοπτικές σειρές, μία κινηματογραφική ταινία και σε εικοσιπέντε βιντεοταινίες των 80'ς. Ευτύχησε να συνεργαστεί με πολλούς από την παλιά γενιά του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου όπως οι Θανάσης Βέγγος, Ρένα Βλαχοπούλου, Αλέκος Αλεξανδράκης, Σπύρος Καλογήρου, Γιάννης Μιχαλόπουλος, Γιώργος Μούτσιος, Ασπασία Παπαθανασίου κ.ά. Στίχους του ερμήνευσαν δημοφιλείς τραγουδιστές όπως οι Αντώνης Βαρδής, Νότης Σφακιανάκης, Θέμης Αδαμαντίδης κ.ά. Για τις στιχουργικές του συμμέτοχες τού έχουν απονεμηθεί έξι πλατινένιοι και οκτώ χρυσοί δίσκοι. Ταξίδεψε και γνώρισε, πολλούς τόπους και ανθρώπους εντός και εκτός συνόρων. Οι μεταφυσικές του αναζητήσεις τον οδήγησαν στην Αυτογνωσία ή Γνώση του εαυτού. Ζει στον κόσμο αυτόν, αλλά δεν είναι του κόσμου αυτού!

Τετάρτη 18 Μαΐου 2022

ΕΥΣΕΒΕΙΣ ΠΟΘΟΙ



Θα 'θελα κάποτε να πω

ένα τόσο μεγάλο ψέμα

που η ζωή μπροστά του

να φαντάζει τόσο ασήμαντη,

ώστε να πάψουμε ν’ αγωνιούμε για το αύριο.

Αλλά γιατί να σας κουράζω μ’ όλα αυτά

αφού μόνο οι νεκροί καταλαβαίνουν;


https://www.facebook.com/pages/Ο-χειμώνας-της-σιωπής/484699294973784

ΞΗΜΈΡΩΜΑ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΆΣ!

Ξημέρωμα Πρωτομαγιάς 
κι εγώ περιχαρής και φωτοφόρος  
κατακρήμνιζα τα σκοτάδια και τους φόβους των ανθρώπων, 
πολεμώντας το άδικο.  
- Δείξε μας τα χαρτιά σου, μου είπαν.  
- Κύριοι, είμαι περαστικός απ’ αυτόν τον πλανήτη, απάντησα, 
δείχνοντας τους τα άδεια μου χέρια! 
Δεν έχω ταυτότητα, ούτε ιδιοκτησία, ούτε εισοδήματα… 
Έφυγα πλήρης ημερών, πριν από χρόνια! 
 - Απόδειξέ το, μου αντιγύρισαν οι ασφαλίτες… 
Ενεμφανίσθη τότε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ,  
με τη ληξιαρχική του θανάτου μου πράξη και με στεντόρεια φωνή είπε σ’ αυτούς:  
- Δεν έχετε εξουσία επ΄ αυτού, διότι ανήκει εις το Φως!  
Κι αυτοί με σκυμμένα κεφάλια αποχώρησαν περίλυποι, 
διότι για άλλη μία φορά τους είχα ξεφύγει! 

Σάββατο 6 Νοεμβρίου 2021

ΑΝΝΑ



Θυμάμαι, βρεγμένους δρόμους

τυλιγμένους στην ομίχλη

κι εσένα γερμένη στη μοτοσικλέτα μου,

κάπου στο Μοναστηράκι…

Καπνίζεις πάλι νευρικά.

Το ‘‘παίζεις’’ θιγμένη και απρόσιτη.

Δε μιλάς, ούτε μ’ αγγίζεις!

Τι κρίμα

τα όμορφά σου μάτια,

τόσο ψυχρά κι απόμακρα, να είναι.

Όπως την πρώτη φορά που σε γνώρισα…

Σεπτέμβρης ήτανε θαρρώ…

Όπως την τελευταία μέρα σπίτι μου,

Που μάζεψες τα πράγματά σου

και χωρίσαμε.

Δώρο για τη γιορτή μου, ήτανε...

Καλή σου νύχτα Άννα

Όπου και να βρίσκεσαι. Όπου και να ‘σαι.

Να ‘σαι καλά και να προσέχεις!

Η μικρούλα μας ζωή

ένα ταξίδι στα φτερά της μοναξιάς

μονάχα είναι…

9 του Δεκέμβρη έχουμε σήμερα!

Γιορτάζει απόψε η απουσία σου.

Χρόνια πολλά και, καληνύχτα.

Γιάννης Νικολαΐδης

Ω ΠΟΣΟ ΘΑ ΄ΘΕΛΑ ΝΑ ΄ΣΟΥΝ ΕΔΩ!



Δεν ξέρω πώς ν’ αρχίσω αυτό το ποίημα

που από τη θλίψη του κουτσαίνει.

Πόσο φτωχές στ’ αλήθεια οι λέξεις!

Αδυνατούνε να υμνήσουνε

των μαύρων σου ματιών, το υπέροχο φως,

κι εκείνο το ηλεκτρισμένο βλέμμα σου,

το γεμάτο μπόρες,

έτοιμες να ξεσπάσουνε

σε καταιγίδα ερωτευμένης σάρκας.

Στιγμές αμέτρητες,

μέσα σε τόσο λίγο χρόνο,

οι επαφές μας...

Πνίγηκα στα ποτάμια των φιλιών σου.

Ψηλάφισα το ιδρωμένο σώμα

και τον πόθο σου.

Γνώρισα τ’ άλλο πρόσωπο του έρωτα

και της αγάπης.

Μου έδειξες το πόσο ευάλωτη είναι η σάρκα,

μα και πόσο υπέροχη,

σαν κρύβει μέσα της μια τρυφερή καρδιά.

Ω, πόσο θα ‘θελα να ‘σουν εδώ

τώρα που η απουσία σου ουρλιάζει από παντού:

‘‘Παραιτήσου, δεν έχεις μάθει τίποτε ακόμη.

Δεν έζησες’’.

Ω, πόσο θα ‘θελα να ‘σουν εδώ,  όπως προχτές.

Γύρισες απ’ την κουζίνα

πατώντας στις μύτες των ποδιών,

μη και ταράξεις τη χαρά μου.

Έσκυψες πάνω μου,

σα να ‘θελες να με φιλήσεις.

Τα χείλη μου μισάνοιξαν παραδομένα.

Άφησες το κρύο νερό, από το στόμα σου

μες στο δικό μου να κυλήσει.

Κι εγώ ήπια το νερό σου, τον καημό σου

και τον πόθο σου.

Σμίξαμε τόσο έντονα!

Φοβήθηκα, στην αγκαλιά μου μη πεθάνεις,

καθώς κυλήσαμε χωρίς πνοή μες στ’ όνειρό μας.

Χάιδευες τις πληγές που άφησες στη πλάτη μου

κι εγώ μετρούσα τα σημάδια στο λαιμό σου.

 ‘‘Όποια κι αν είσαι, ότι κι αν είσαι σ’ αγαπώ’’. ψιθύριζα

κι απεγνωσμένα μ’ έσφιγγες και με φιλούσες.

Κι εγώ συνέχεια μάτωνα απ’ το τρελό σου πάθος.

Ω, πόσο θα ‘θελα να ‘σουν εδώ

μες στα σημάδια των αδέσποτων καιρών

και τη θλίψη του επερχόμενου χειμώνα.

Αυτά που ζήσαμε σχίζουν τη νύχτα

και φωνάζουν ‘‘σ’ αγαπώ’’.

Ω, πόσο θα ‘θελα να ‘σουν εδώ !

Γιάννης Νικολαΐδης

ET CLAMOR MEUS AD TE VENIAT

Τυφλά εκτρώματα
κουβαλάει η νύχτα
στις πλάτες της.
Περνοδιαβαίνουν στον ύπνο μας.
Τρομοκρατούνε τα όνειρά μας.
Μέσα σε κραυγές αγωνίας και λασπόνερα
παλεύουμε.
Παιδιά της αγωνίας
ενός ξεχασμένου Θεού,
που πάντα λείπει όταν τον χρειαζόμαστε…
Παιδιά της αγωνίας
ανάμεσα σε κτίρια - κλουβιά,
μπετό και τροχοφόρα
μεγαλώσαμε!
Μια ζωή να τρέχουμε κυνηγημένοι
από τους νταβατζήδες της κάθε εξουσίας.
Μια ζωή να τρέχουμε
σε δρόμους που πουθενά δεν οδηγούν
και πουθενά δε βγάζουν.
Όλα μας τα σχέδια τιναγμένα στον αέρα
σαν βεγγαλικά, με στιγμιαία λάμψη.
Γυρνάμε ξυπόλητοι, κρατώντας μαχαίρια.
Χτυπάμε στα τυφλά.
Κόβουμε τη νύχτα σε μικρά κομμάτια!
Κι ύστερα πάλι
θάβουμε σιωπηλά τους άταφους νεκρούς μας,
δίχως θρήνους κι οιμωγές!
Εμείς τα παιδιά της αγωνίας, μιας άλλης κοινωνίας!

Γιάννης Νικολαΐδης

https://www.smashwords.com/profile/view/templarioannis

Παρασκευή 15 Απριλίου 2011

Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΕΝΥΔΡΟΥ ΟΞΕΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΤΡΙΣΘΕΝΟΥΣ ΣΙΔΗΡΟΥ (ΣΚΕΨΗ ΠΡΩΤΗ )


Ζούμε στην εποχή του ένυδρου οξειδίου
του τρισθενούς σιδήρου, μάτια μου.
Του μηδέν και του τίποτα.
Στην εποχή των τυχοθήρων, φως μου, ζούμε.
Κι εγώ ο σπονδοφόρος σταυροφόρος
παραμένω υληγενής λυχνιοφόρος...
Τρακταϊστής και σκεπτικός
στο ρείθρο της πατρίδας
κι έχω στα μάτια δάκρυα
και μια καρδούλα ευαίσθητη
μα πλέον φωτοφόρα!

Του παρελθόντος πειρατής και με γοργή γαλέρα
στο Μυρτώο πέλαγος, στο Ιόνιο, στο Αιγαίο
σκορπίζω άνθη λεμονιάς και δάκρυα Αγίων,
να γαληνεύω τα νερά σαν νέος υδροβάτης
και τις νυχτιές ν’ ακολουθώ
τ’ άστρο της τραμουντάνας!

Φορώ ενώτια μοναξιάς, αγάπης και τραυμάτων.
Μιλώ σπασμένα Ελληνικά
στη χώρα των θαυμάτων.
Βλέπω παιδιά των φαναριών,
της ιστορίας κλέφτες,
του μπαλκονιού πολιτικούς
κι από την κούνια ψεύτες!

Ζούμε σ’ αυτή την εποχή της χλαλοής
και της μεγάλης λειψυδρίας αισθημάτων.
Έχω στο σώμα εγκαύματα από ανθρώπων χάδια
και τριγυρνάω σαν το σκυλί το αδέσποτο
τα βράδια.
Δεν έχω πού να κρατηθώ, δεν ξέρω πού να πάω
Σ’ αυτή τη γκρίζα εποχή μιας γης
που αργοπεθαίνει.
Θύμα του τζόγου, της TV
της θλίψης και του πόνου,
των λαϊκών τραγουδιστών,
των βιτρινών, των φωτεινών επιγραφών,
της μοναξιάς και των κρετίνων...

Είμαι εγώ, όπως κι εσύ αγάπη μου, το θύμα
μα εγώ να φύγω θέλω, λεβέντης και περήφανος,
σαν λύκος που μεγάλωσε στην ερημιά του δάσους.
Χρυσόμορφος, χρυσόβρυτος
και πάντα χρυσοθώραξ.
Μπορεί να έγινα αμνός, μα τη σφαγή αρνούμαι!

Ζούμε, λοιπόν, στην εποχή της άμετρης βλακείας
των πλαστικών μας σκουπιδιών,
των πεταμένων φαγητών,
των νηστικών παιδιών, της παιδικής πορνείας,
του εμπορίου οργάνων,
των διαπλεκομένων συμφερόντων,
και της διαφθοράς!

Ζούμε, λοιπόν, στην εποχή του ένυδρου οξειδίου
του τρισθενούς σιδήρου,
των σκουριασμένων μας στιγμών,
της σκουριασμένης μας ζωής
της κουρασμένης μας ζωής,
της πεθαμένης!

Ζούμε;

by Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ on Τετάρτη, 6 Απρίλιος 2011 στις 7:25 μ.μ.

Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΕΝΥΔΡΟΥ ΟΞΕΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΤΡΙΣΘΕΝΟΥΣ ΣΙΔΗΡΟΥ (ΣΚΕΨΗ ΔΕΥΤΕΡΗ)


Ζούμε σε μια εποχή σκουριάς.
Φοράμε ενώτια μοναξιάς
και παραμένουμε ευθυτενείς κι αχτένιστοι.
Εμείς οι χωματόφτιαχτοι μαντατοφόροι.
Οι ταπεινοί και υπερήφανοι!
Χτυπούμε το ρόπτρο 
της μεγάλης πόρτας του Σύμπαντος
και ιριδίζουν υδροσάπφειροι 
στης αγωνίας μας την έμπνευση.
Σε μια εποχή σκουριάς 
ανιχνεύουμε λαμπρότητα μετάλλου!
Χαμόγελα, φιλιά και χειραψίες
των τυχοθήρων τα καλέσματα κι οι υποσχέσεις.
Κι εμείς να λέμε όχι και να αρνιόμαστε.
Με ανθοδέσμες λησμονιάς 
και φρούτα της συγχώρεσης,
την δακρυσμένη κίτρινη σελήνη να στολίζουμε!
Εμείς οι υαλοψοί της Γνώσης
ενώνουμε ύλη και αντιύλη,
μες στο καμίνι της εκλέπτυνσης.
Εμείς που ζούμε έτσι απλά κι αθόρυβα.
Τους σκυφομάντεις, μάγους, οιωνοσκόπους,
χαυνόπρωκτους χρυσοκλαβάριους 
των σκουπιδιών της μόδας
και τα σαρκόφρονα μοντέλα τους 
τ’ ακριβοπληρωμένα,
φωτόπληκτους στο παρελθόν αφήσαμε...
Και είναι ο ύλιος τόπος της αγάπης μας
ζωή και φως γεμάτος.
Και είναι οι μέρες μας
ευωδιαστές μαντατοφόρες.
Κρατούν ματσάκια δεντρολίβανου, λεβάντας, 
δυόσμου και βασιλικού.
Κι έχουν ακόμα ρίγανη, θυμάρι, χαμομήλι,
τσάι του βουνού, φασκόμηλο 
και μαντζουράνα στα μαλλιά τους!
Στην εποχή της ηχορύπανσης
εμείς βιώνουμε γαλήνη κι ησυχία.
Στις Λαιστρυγόνες και στους Κύκλωπες,
στη Σκύλα και στη Χάρυβδη, στην Κίρκη, 
στις Σειρήνες και στους Λωτοφάγους
κλείνουμε μάτια και αυτιά.
Δεν υπάρχει πια φόβος, πόνος, μοναξιά 
κι επιθυμία.
Μονάχα ελπίδα, προσμονή, κι υπομονή υπάρχει.
Στην εποχή του ένυδρου οξειδίου
του τρισθενούς σιδήρου
εμείς είμαστε ελεύθεροι και λαμπεροί!
Και τέλος πάντων ζούμε.
Και είναι δώρο εξ ουρανού αυτό.

by Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ on Τετάρτη, 6 Απρίλιος 2011 στις 7:24 μ.μ.