ΜΕΓΑΛΩΝΩ

Μεγαλώνω

με τοίχους μουχλιασμένους

γύρω από την ψυχή μου.

Μεγαλώνω

σ’ ένα κόσμο που φθίνει σιγά - σιγά.

Δε ζητώ επιβεβαίωση πράξεων και γεγονότων.

Μόνο τη γαλήνη της καρδιάς ζητώ

και πρωινή στοργική παρουσία.

Μεγαλώνω

με συνοπτικές διαδικασίες, ελπίδες που τρίζουν,

ηλίθια δασκαλέματα, ανούσιες γνωριμίες

κι αδέσποτους σκύλους έξω απ' τα παράθυρά μου.

Μεγαλώνω

ανάμεσα σε βιαστικές υπάρξεις,

κινδυνεύοντας στο χάος της κυκλοφορίας,

κάνοντας προσευχές για καλύτερες μέρες 

και καλύτερους τόπους,

εκεί που όλοι θα ‘ναι ίσοι μεταξύ τους σε αγαθά,

αγάπη, Γνώση, καλοσύνη και ελπίδα.

Μεγαλώνω

με χρονοβόρα αισθηματικά αδιέξοδα,

ψυχοφθόρες χτεσινές αντεγκλήσεις

κι αξυρισιά εβδομάδων.

Ανακατεύω το άσπρο με το μαύρο

και βάφω γκρίζα όνειρα.

Πόθους κυοφορώ. Πόνους γεννάω.

Μικρούς καρκίνους σε μετάσταση γεννώ.

Αιμορραγώ σαν ύπαρξη, σαν πνεύμα.

Μου λείπει η δύναμη της αθωότητας

κι άλλες φορές η πίστη και το πάθος.

Μεγαλώνω

με ληστρικές κυβερνήσεις,

θρυμματισμένες ψηφοθηρικές υποσχέσεις,

παρακαταθήκες δακρύων και πόνου,

με ευκαιρίες που ποτέ δε μου δόθηκαν

και καρδιά πεταμένη στης ζωής τα αζήτητα.

Είμαι κραυγή που σκίζει το σκοτάδι.

Δημιουργώ γαλαξίες, νεφελώματα,

ουράνια σώματα

και μικρούς αγγέλους από φυσητό γυαλί.

Μεγαλώνω

Σ’ ένα ψεύτικο κόσμο,

που αρνούμαι να δεχτώ και να κατανοήσω.

Διανύω μουσκεμένα χιλιόμετρα Γνώσης,

οργής, κινδύνου, φόβου, μοναξιάς, υπομονής

και ανάγκης.

Κοιτάζω στον καθρέφτη το είδωλό μου.

Δεν είμαι εγώ.

Ή μήπως είμαι;

Εγώ που διέγραψα τον παλιό μου εαυτό,

κάνω ύπνο βιαστικό,

επουλώνω πληγές παλαιοτέρων ενσαρκώσεων

κι όνειρα χτίζω, 

δίχως στέγη.

Μεγαλώνω

σε κρύες αίθουσες αναμονής

των δήθεν φιλικών παραγωγών,

προσμένοντας το ρόλο της ζωής μου,

που ποτέ δε θα παίξω.

Μεγαλώνω

σε πολυτελή γραφεία διευθυντών 

δισκογραφικών εταιριών

με στίχους που λεν πως είναι πολύ σκληροί, 

για να γίνουνε τραγούδια…

Γιατί εγώ δεν είμαι σαν κι αυτούς

μα ούτε κι οι σκέψεις μου δεν είναι!

Μεγαλώνω

χωρίς δημόσιες σχέσεις,

συνειδητά μονάχος κι απροσάρμοστος,

ζητώντας πίσω όσα έδωσα,

διπλά να τα χαρίσω πάλι, σαν συγχώρεση...

Παρ’ όλα αυτά μεγαλώνω.

Των αδυνάτων είναι αδύνατον λοιπόν 

τα Ψυχοσάββατα να λησμονήσω...

https://www.wattpad.com/user/GNikolaidis

ΤΟ ΧΕΙΡΕΝΘΕΟΝ ΑΡΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

Καμιά φορά κοιτάζω ξαπλωμένος

το ταβάνι

και συλλογιέμαι όλους εκείνους

που άδικα στο παρελθόν με κατηγόρησαν.

Η απουσία του βαπτιστή Ιωάννη

γίνεται τότε αισθητή,

σαν το αδιέξοδο των εφηβικών μας χρόνων!

Καμιά φορά κοιτάζω αφηρημένα το ταβάνι

κι όλα τα πρόσωπα που αγάπησα

τα βλέπω στριμωγμένα στη σειρά,

να περιμένουνε το τρόλεϊ για το σπίτι

ή τη χαρμόσυνη είδηση!

Καμιά φορά κοιτάζω ονειροπόλα το ταβάνι

κι όλοι οι αναξιοπαθούντες παρελαύνουν!

Ρακένδυτοι, ξυπόλητοι, σκελετωμένοι,

με λίγα ψιχουλάκια ελπίδας μες στις τσέπες,

κλεμμένα από τα περιστέρια του Συντάγματος!

Και κάπου - κάπου εμφανίζονται κάτι

ανθρωπόμορφα τέρατα.

Ποδοπατούνε, λέει, τους άστεγους, τους άνεργους

και τα όνειρά μας!

Και κάνω το σταυρό μου και προσεύχομαι.

Απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο, ψιθυρίζω.

Τότε εμφανίζεται ο προφήτης Ηλίας

πάνω στο τέθριππο της ανάληψής του!

Με χαιρετάει από ψηλά.

Λάμπει χρυσοφόρος και αγέρωχος

με ασημόσκονη αστεριών στα γένια,

στα μαλλιά του.

‘‘Μη ξεχνάς τον προορισμό σου’’

μου φωνάζει,

‘‘είσαι κι εσύ ένας ρομφαιοφόρος

πολεμιστής του φωτός!’’

Και παίρνω τα πάνω μου και καμαρώνω

κι ορκίζομαι ν’ αντισταθώ, ν’ αντέξω

την πεζή του κόσμου πραγματικότητα,

πάνω στων στίχων μου το χειρένθεον άρμα...

*Γιάννης Νικολαΐδης*

https://www.goodreads.com/.../15057513.Giannis_Nikolaidis_

Σ' ΑΓΑΠΩ

Σαν σκηνικό κατεστραμμένο οι στιγμές μας

κάτω απ’ τη δυνατή βροχή της απουσίας σου.

Σε ψάχνω μέσα στο ανώνυμο πλήθος

που βιαστικά με προσπερνάει, στα τυχαία βλέμματα

στα γυμνά από χαμόγελο πρόσωπα σε ψάχνω…

Ναι, σε γυρεύω παντού

Μέσα στ’ ακαθόριστα σχήματα

στις αφηρημένες έννοιες και στα δακρυσμένα μάτια των παιδιών…

Στα νοτισμένα της καρδιάς μου τζάμια

γράφω και πάλι σ’ αγαπώ,

στ’ ορκίζομαι ψυχή μου, σ’ αγαπώ…

Κι όλο βρέχει…

Βγαίνω και πάλι στους δρόμους

να γράψω με spray στους τοίχους, παντού,

σ’ αγαπώ, πού είσαι, πού γυρνάς; Σ’ αγαπώ…

Θα περιμένω κι απόψε στη στάση του trolley

Μήπως φανείς, να σπάσει η σιωπή

ν’ ανατείλει η και πάλι η άνοιξη

με βιαστικά χελιδόνια, λουλούδια κι αρώματα!

Ναι, σε γυρεύω παντού!

Σε κάτι παλιές φωτογραφίες, σε μικρά σημειώματα

και σε γράμματα που δεν σου ταχυδρόμησα ποτέ!

Σ’ αγαπώ. Σε ζητώ

όπως το διψασμένο χώμα, τη βροχή,

όπως ο ναυτικός το λιμάνι

κι ο επαίτης τον οίκτο…

Σε γυρεύω παντού!

Στα στοιχειωμένα κάστρα

στη μοναξιά του φάρου,

εκεί που λυσσομανάει ο άνεμος

κι αναρωτιέμαι

ποιο θλιμμένο flamenco σε γέννησε, άπονη

με τα πανέμορφα μάτια;

Σ’ αγαπώ. Σε γυρεύω παντού

με την τρεμάμενη φλόγα

μιας μικρής, τόσης δα, ελπίδας…

Της ερημιάς μου ανιχνεύω το τοπίο…

Έχω χαθεί μέσα

στη σήραγγα του χρόνου

και της τρομακτικής απόστασης…

Σε είδα και πάλι στον ύπνο μου, χτες

κι ήσουνα, λέει, τόσο όμορφη

και εγώ σου φώναζα, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ,

μέχρι που ξύπνησα κάθιδρος

σ’ ένα δωμάτιο παγωμένο

κι έβλεπα, λέει, την σκιά σου

να ξεμακραίνει βιαστικά

καθώς άπλωνα τ’ ανήμπορα χέρια μου

να σ’ αγκαλιάσω!

Σ’ αγαπώ, σου φώναξα, πού πας;

Μα η σιωπή με τύλιξε και πάλι…

Κι ήταν η πιο σκληρή σιωπή

που γνώρισα ποτέ μου!

Σ’ αγαπώ, σε γυρεύω παντού…

Στα λόγια που ανταλλάξαμε,

στις μικρές στιγμές μας,

στα ζεστά ερωτευμένα καλοκαίρια μας. Παντού!

Ναι, παντού!

Στα παθιασμένα μας φιλιά, στις καυτές ανάσες μας,

σ’ αυτά που δεν είπαμε, σ’ αυτά που δεν ζήσαμε…

Παντού!

Μα άφησες πίσω τόση απόσταση,

που ώρες - ώρες λέω, Θεέ μου, δεν θ’ αντέξω….

Κι όλο βρέχει! Βρέχει έξω και μέσα μου, πάντα βρέχει!

Κι ύστερα πάλι παίρνω δύναμη.

Δεν ξέρω πώς και από πού;

Μα εγώ επιμένω και σε ψάχνω

τώρα που ανοίξανε οι ουρανοί και βρέχει.

Σε γυρεύω παντού…

Στα θερινά σινεμά, στις μικρές αποδράσεις μας,

στις αληθινές στιγμές, ενός ψεύτικου κόσμου,

που διασχίζαμε ανέμελα…

Τότε που μου κρατούσες το χέρι σφιχτά

κι εγώ πάντα σου έλεγα:

μη φοβάσαι, δεν θα σ’ αφήσω ποτέ, μ’ ακούς; Ποτέ!

Γιατί σ’ αγαπώ!...

Έσκυψαν κι οι άγγελοι από πάνω μου, όλο στοργή

και μου κρατάνε συντροφιά

στις βραδινές διαδρομές μου

και στις άσκοπες περιπλανήσεις μου…

Μιλάω μαζί τους… Όχι , όχι δεν είμαι τρελός!

Ένας αθεράπευτα ρομαντικός ποιητής είμαι,

ένας ταξιδιώτης τ’ ουρανού,

που χαϊδεύει τη σκόνη των άστρων!

Ένας μικρός τροβαδούρος

της αγάπης του Σύμπαντος, μονάχα είμαι…

Σ’ αγαπώ!

Σ’ αγαπώ, σε γυρεύω παντού!

Κι ελπίζω ακόμα, στης αγάπης,

το μεγάλο θαύμα.

Στο θαύμα των θαυμάτων!

Γιατί η αγάπη είναι θαύμα θαυμάτων

κι απ’ όλα τα θαύματα, το πιο θαυμαστό!

Σ’ αγαπώ!

*Γιάννης Νικολαϊδης*

https://www.goodreads.com/.../15057513.Giannis_Nikolaidis_

ΔΕ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ΠΙΑ

Τις μικρές στιγμές μας

δε χαιρόμαστε πια.

Εισβάλλουνε διεφθαρμένα χέρια

στη ζωή μας.

Μεταφέρουνε τη ματαιοδοξία της ύλης

και την αποσύνθεση.

Καπηλεύονται τα πάντα

και συνεχώς ζητάνε υπομονή.

Τις μικρές στιγμές μας

δε χαιρόμαστε πια.

Τις κηλιδώνουνε ντροπές

που τρέξαν να κρυφτούνε

σε πανικόβλητα φιλιά

και σκέψεις τρομαγμένες.

Θλιβεροί επίγονοι 

χαμένοι στο τούνελ της απάτης,

κοιτάμε του φωτός τη θαλπωρή να ξεμακραίνει.

Υποφέρουμε από χάσματα επίγνωσης

και ύπνο ταραγμένο.

Τις μικρές στιγμές μας

δε χαιρόμαστε πια,

γιατί το σύστημα είναι φτιαγμένο έτσι

για να χάνουμε!

Ξεχάσαμε από καιρό να αγαπάμε

και δεν ακούμε πια τα λόγια της καρδιάς.

Δεν ακούμε τη σιωπή των αισθημάτων.

Και τα μετράμε όλα, δυστυχώς, με λογική

κι εικονικές ανάγκες.

Τις μικρές στιγμές μας μόνοι μας καταστρέφουμε.

Με αυριανά απραγματοποίητα σχέδια

και χτεσινά πραγματοποιημένα λάθη.

Τις μικρές στιγμές μας

δε χαιρόμαστε πια,

γιατί ξεχάσαμε στο σήμερα να ζούμε

και στο τώρα!

*Γιάννης Νικολαΐδης*

https://www.goodreads.com/.../15057513.Giannis_Nikolaidis_

ΕΚΕΙ ΠΑΣΧΙΖΩ ΝΑ ΣΕ ΒΡΩ

Σε δρόμους με μπαχαρικά και κήπους με φεγγάρια,

στις νύχτες των παραμυθιών,

εκεί πασχίζω να σε βρω, 

δυο λόγια μόνο να σου πω, να σου μιλήσω.

Εκεί οι κέδροι κι οι οξιές, τα πεύκα και οι καστανιές,

τα χρώματα κι οι μουσικές και τ’ αστρικά ταξίδια…

Σε κάστρα με πριγκίπισσες και λαμπερούς ιππότες,

σε ορυχεία ξωτικών, σε ορμητήρια πειρατών

και ξέφωτα αγάπης, εκεί πασχίζω να σε βρω

κάτω απ’ τον έναστρο ουρανό,

ντυμένος φως του φεγγαριού, 

σε κόσμο ανόητο, σκληρό και ταραγμένο.

Κρατώ στα χέρια μου στιγμές από αιώνες σιωπής

ανθρώπων που χαθήκαν,

σε βιαστικές διαδρομές και σε αλήτες έρωτες

κι όλο πασχίζω να σε βρω, να σου μιλήσω…

Να πω για μένα και γι’ αυτούς

τα λόγια που δεν πρόλαβαν ποτέ να ειπωθούνε!

Και θα ‘ναι λόγια τρυφερά

σαν νεογέννητα μωρά, σαν αγγελούδια,

που ήρθαν να ζήσουνε εδώ

σε κόσμο ανόητο, σκληρό και ταραγμένο.

Κι όλο πασχίζω να σε βρω

εκεί στα μέρη των ληστών,

στις γέφυρες των στεναγμών,

σε στενοσόκακα λυγμών και αποβάθρες...

Εκεί στις άκρες των γκρεμών, 

που ‘χουν φωλιές οι αετοί

και χέρι δεν τις φτάνει.

Εκεί πασχίζω να σε βρω,

μέσα στα μάτια μου να δεις

κόσμους λησμονημένους.

Να δεις Θεούς μα και θνητούς

και τάγματα αγγέλων…

Να ξαναγγίξεις τη ζωή,

να αγαπήσεις της ζωής το μέγα θαύμα!

Εκεί πασχίζω να σε βρω.

Εκεί που κελαηδούν πουλιά

κι αγριολούλουδα ευωδιάζουν.

Σε ένα κόσμο ιδεατό

αλλά πολύ αληθινό για να ‘ναι ψέμα!

Εκεί πασχίζω να σε βρω ανασαιμιά μου,

να ‘χεις στεφάνι του Μαγιού

στα ξέπλεκα μαλλιά σου

και μια αιώνια άνοιξη

στ’ ωραίο πρόσωπό σου!

Να λάμπει ο ήλιος γελαστός πάνω από το Αιγαίο,

να λαμπιρίζουν τα νερά

και να φυτρώνουνε βοτάνια ευωδιαστά 

ανάμεσα στις ξασπρισμένες πέτρες.

Να βγαίνεις απ’ τη θάλασσα

και να κρατάς κοχύλια 

και να σε βλέπουνε οι γοργόνες, να ζηλεύουνε

και να ‘ναι η πλάση η ευγενική

σε πλήρη αρμονία! 

Γι’ αυτό πασχίζω να σε βρω

να σε προλάβω να σου πω

τα λάθη που έκανα εγώ

εσύ να μην τα κάνεις!

*Γιάννης Νικολαϊδης*

https://www.goodreads.com/.../15057513.Giannis_Nikolaidis_

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ

Εγώ ο πρώην δεσμώτης Προμηθέας

σε καιρούς χαλεπούς, τα καινά δαιμόνια εισέφερα

σαν λαμπρός Ιερονίκης λεξιπλάστης και λεοντόκαρδος,

αλλά ήταν πονηρά τα έργα σας, σαν τα μυαλά σας… 

Μ’ ακούτε;

Δεν μου το συγχωρήσατε ποτέ, που τόλμησα

να ταπεινώσω την λεξιπενία των αισθημάτων σας,

μα δεν με νοιάζει… 

Εγώ ο Προμηθέας λυόμενος,

την απέραντη θλίψη του αφιλόξενου Αχέροντά σας, διέσχισα,

παρέα με δεκάδες ψυχές τραγικών ποιητών και απόκληρους, 

προτού στο βαθύτατο σκότος της Αχερουσίας καταλήξω 

μ’ ένα τυφλό, ρακένδυτο βαρκάρη, για οδηγό, 

που τον ακριβοπλήρωσα, για να μου δείξει τα σκοτάδια σας.

Τώρα του ερέβους τις πύλες προσπέρασα 

για να μπω στο μουχρωπό, του Άδου, βασίλειο,

κρατώντας στις χούφτες μου τη φλόγα μιας μικρής ελπίδας,

ως νέος Προμηθέας πυρφόρος,

για ένα κόσμο καλύτερο από αυτόν που εσείς μου προσφέρατε…

Μ’ ακούτε;

Δεν ήθελα να κλείσω τ’ αυτιά μου σε θρήνους κι οιμωγές,

ούτε τα δακρυσμένα μάτια μου μπρος στο μαρτύριο του Ταντάλου. 

Μεταξύ ουρανού και γης, αιωρούμαι λοιπόν και πάλι,

μ’ έναν παράφορο έρωτα, 

για τα εναπομείναντα εικοσιτέσσερα γράμματα

στης ψυχής μου το αλφαβητάριο,

χωρίς επινίκια άσματα και παιάνες.

Γιατί εγώ θα θρηνώ για πάντα στους κήπους της ποίησης 

μέχρι να ‘ρθει η ειρήνη στις καρδιές των ανθρώπων… 

Μ’ ακούτε;

Είμαι εγώ ο Προμηθέας πυρφόρος, ο εκ Δελφών ερχόμενος

και το άσβεστο φέρω το φως της Αγάπης! 

Το φως του θεού Απόλλωνα!

Φως εκ φωτός!

https://www.goodreads.com/.../15057513.Giannis_Nikolaidis_

ΕΥΣΕΒΕΙΣ ΠΟΘΟΙ

Θα 'θελα κάποτε να πω

ένα τόσο μεγάλο ψέμα

που η ζωή μπροστά του

να φαντάζει τόσο ασήμαντη,

ώστε να πάψουμε ν’ αγωνιούμε για το αύριο.

Αλλά γιατί να σας κουράζω μ’ όλα αυτά

αφού μόνο οι νεκροί καταλαβαίνουν;

https://www.facebook.com/pages/Ο-χειμώνας-της-σιωπής/484699294973784

ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ

  

Εσύ είσαι. Ο έρωτας!

Γυμνή στην πέτρινη σιωπή της Ξάνθης

ν’ ανεμίζεις τα μαλλιά σου

και ν’ αφουγκράζεσαι το πάθος μου.

Άλλες τ’ απόφωτα της Σαλονίκης να θυμίζεις

κι άλλες τους βράχους των Αβδήρων.

Επιθυμώ, ν’ αλλάζουν μεταξύ τους ψεύδη οι πολιτείες

και οι τόποι, ίσα με της Θάσου το σκαμμένο πρόσωπο.

Εσύ είσαι. Ο έρωτας!

Γυμνή στη μοναξιά σου και απρόσιτη,

στης Αίγινας τα καλντερίμια να με ψάχνεις.

Τη μια τσιγγάνα, την άλλη μάγισσα ξυπόλητη.

Η νύχτα κρύφτηκε από καιρό στην ψυχοφθόρα αγκαλιά σου

κι έχεις το μαύρο της το χρώμα

μες στα μάτια σου.

Κυοφορείς φόβους και φως,

σαν μελετάς τις χαρακιές στο πρόσωπό μου

και λυπάσαι.

Εσύ είσαι. Ο έρωτας!

Η περιπέτεια της Αθήνας κι η απόσταση.

Μα επιθυμώ μαρμάρινη σιωπή αρχαίων αγαλμάτων

και ήλιο.

Στο μαντείο των Δελφών

και στην Επίδαυρο, ντυμένη υποσχέσεις,

δειλά - δειλά να ξεπροβάλλεις.

Κι εγώ να σε καλωσορίζω

ιοβόλα μου ύπαρξη.

Εσύ είσαι. Ο έρωτας!

Στου Ναύπλιου την πέτρα την καυτή,

στης Πάργας τις ανηφοριές, στην Ασπροβάλτα.

Στα Ελευσίνια μυστήρια Ιέρεια στητή κι αγέρωχη

και στην Ιερά οδό ικέτιδα, απελπισμένη.

Κρατώντας μια ζωή τις γόβες σου στο χέρι.

Ομορφούλα μου. Σ' αναγνωρίζω.

Εσύ είσαι. Ο έρωτας!

Και η ταλαιπωρία της ψευδαίσθησης,

εσύ μωρό μου είσαι.

Σταγόνα αγάπης είσαι.

Και σε θέλω.

https://www.goodreads.com/.../15057513.Giannis_Nikolaidis_

ΕΦΥΓΕΣ

 

Έφυγες και πίσω σου άφησες

ένα μανδύα λησμονιάς,

το κορμί μου να τυλίγω,

να μη ματώνει και πονά,

που σ’ άλλες πλέον αγκαλιές

διανυκτερεύεις τώρα φως μου.

Έφυγες και πίσω σου άφησες

τη γεύση του φιλιού σου στα χείλη μου, μωρό μου,

κάτι παλιές φωτογραφίες

και λίγα μικροπράγματα

να μου φωτίζουνε της απουσίας σου

την ψυχοφθόρα νύχτα.

Έφυγες και πίσω σου άφησες

της φωνής σου την ηχώ

μέσα στου χρόνου τις ρωγμές,

τη μυρωδιά απ’ του κορμιού σου τον ιδρώτα

κι ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα νεκρά,

έτσι για την ταπείνωση των αισθημάτων.

Έφυγες και πίσω σου άφησες

ενθύμια χρωματιστά,

σαν πινελιές

στης ξεγνοιασιάς σου το ηλιοβασίλεμα.

Έφυγες και πίσω σου άφησες

της αγωνίας σου το ουράνιο τόξο,

τα λόγια της μετέωρης αγάπης σου

και κάτι ακόμα

που τώρα πια δεν το θυμάμαι.

Έφυγες και πίσω σου άφησες

τοπία μ’ αστέρια και φεγγάρια,

να μου κρατούνε συντροφιά

όταν εσύ θα ‘σαι χαμένη σε μπαράκια

κι υποσχέσεις,

μοιράζοντας χαμόγελα, φιλάκια γνωριμίας

και τηλέφωνα.

Έφυγες και πίσω σου άφησες

μία πληγή βαθιά μες στην καρδιά μου

και τη βροχή των ουρανών

να βρίσκει διεξόδους μες τα μάτια μου.

Έφυγες

κι έχει γεμίσει τόση υγρασία τώρα η ζωή μου

που ακόμα κι οι ελπίδες μετακόμισαν...

Έφυγες

κι η μοναξιά μου φέρει τώρα τ’ όνομά σου.

Καλή σου νύχτα θλίψη μου.

Ο δρόμος της αγάπης είναι ένα ατέλειωτο ταξίδι.

Καλή σου νύχτα.

Να προσέχεις...

*Γιάννης Νικολαΐδης*

https://www.goodreads.com/.../15057513.Giannis_Nikolaidis_

ΘΑ ΣΕ ΒΡΩ

Έζησα το πιο καυτό μου καλοκαίρι

κι όμως χιονίζει ακόμα μέσα μου

από τότε που έφυγες…

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω

τον Λεβάντε απ’ τον Πουνέντε

τον Γρέγο απ’ τον Γαρμπή

τον Μαΐστρο απ’ τον Σορόκο,

μα θα σχίσω τα πέλαγα της απονιάς σου,

ένας ακόμα της αγάπης πειρατής που παλεύει

με μανιασμένα κύματα κι αρμύρα,

κόντρα στον άνεμο και στα στοιχειά της φύσης

και θα σε βρω, μ’ ακούς;

Θα ξεγελάσω όλους τους δράκους και τις μάγισσες

των παιδικών παραμυθιών

και σε βρω στις παρυφές του νεραϊδόκοσμου,

πιο πέρα κι απ’ το στοιχειωμένο δάσος των θλιμμένων ξωτικών.

Θα προσπεράσω την Υπερβορεία

και τον Αρκτικό κύκλο της αιώνιας παγωνιάς σου,

εκεί στην άκρη του κόσμου, 

στα πέρατα των ουρανών

θα αγνοήσω τον θάνατο...

Σαν το φλεγόμενο βέλος του έρωτα

θα διασχίσω της νύχτας τη σιωπή

και θα μπω βαθιά στην παγωμένη σου καρδιά!

Εκεί στον τελευταίο σταθμό,

εκεί που δεν πηγαίνουνε τα τραίνα.

Κι εσύ θα ‘σαι ξυπόλυτη σαν ενοχή, δίχως γόβες,

χαμένη στην ακινησία των άστρων,

γυμνή από προσχήματα και διάφανη

και θ’ ανεμίζουνε σε slow motion τα μαλλιά σου

και θα ‘ναι τ’ ωραίο πρόσωπό σου

πιο χλωμό κι από τον θάνατο ακόμα.

Ναι θα σε βρω

για ν’ αντικρύσω και πάλι τα φωτεινά σου μάτια

και το υπέροχο χαμόγελό σου…

Θα περιμένω

να μου δώσεις έστω μία εξήγηση

που καταστρέψαμε μια ολόκληρη ζωή

για ένα πείσμα σου,

ή να μου πεις το καινούριο σου ψέμα.

Ναι θα σε βρω

πιο πέρα απ’ την ανυπαρξία,

να σου ζητήσω συγγνώμη

γιατί σ’ αγάπησα παράφορα

κι ακόμα σε λατρεύω τόσο,

που θα σε ψάχνω ακόμα

και στην άλλη μου ζωή…

Ναι θα σε βρω! Να το θυμάσαι!

Θα σε βρω οπωσδήποτε

γιατί έτσι πρέπει να γίνει.

Θα σε βρω αγάπη μου!

Να ξέρεις

θα σε βρω!

*Γιάννης Νικολαΐδης*

https://www.smashwords.com/profile/view/templarioannis

ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΤΩΝ ΑΝΕΠΙΔΟΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ

Είναι κάτι νύχτες σκεπασμένες με ασημόσκονη αστεριών. 

Έρχονται απ’ το ανοιχτό παράθυρό μου σκύβουνε και με φιλούν στο στόμα 

 κι η ταλαιπωρημένη αύρα μου επανασυντίθεται, 

ανακτά τη χαμένη της λάμψη, την καθαρότητα και τη χρωματική της διαύγεια. 

Τότε βυθίζομαι στην απέραντη γαλήνη της νύχτας 

κι ακούω τη σιωπή του ανεκδήλωτου που προσπαθεί να εκδηλωθεί και να διδάξει! Είναι η εικαστική παρέμβαση του σύμπαντος στη μοναξιά μας. 

Ναι, είναι κάτι νύχτες κουρασμένες 

που διηγούνται σε τόνους χαμηλούς την ιστορία του κόσμου. 

Είναι κάτι νύχτες σαν ιστιοσανίδες 

που με κρατάνε στον αφρό των κυμάτων της καθημερινότητας. 

Στον αφρό της αβάσταχτης πολυπλοκότητας της δόξας των ανθρώπων! 

Είναι, λοιπόν, κάτι νύχτες που σε σκέφτομαι 

που θέλω να σου γράψω, να σου ανακοινώσω πως όλα είναι εντάξει 

και να μην ανησυχείς. 

Και πως προσπαθώ να γίνω καλύτερος άνθρωπος, να είμαι άνθρωπος! 

Με πνεύμα ελεύθερο και καθαρή καρδιά και ήσυχη συνείδηση! 

Ανάβω το καντήλι, θυμιατίζω το σπίτι και σε σκέφτομαι. 

Κι όλο και κάτι σου γράφω κάθε τόσο αλλά ποτέ δε σου το ταχυδρομώ 

 στους ουρανούς, εκεί ψηλά, που διανυκτερεύεις!

 

 *Γιάννης Νικολαΐδης*

 

https://www.goodreads.com/.../15057513.Giannis_Nikolaidis_

ΞΗΜΈΡΩΜΑ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΆΣ!

Ξημέρωμα Πρωτομαγιάς 

κι εγώ περιχαρής και φωτοφόρος  

κατακρήμνιζα τα σκοτάδια και τους φόβους των ανθρώπων, 

πολεμώντας το άδικο.  

- Δείξε μας τα χαρτιά σου, μου είπαν.  

- Κύριοι, είμαι περαστικός απ’ αυτόν τον πλανήτη, απάντησα, 

δείχνοντας τους τα άδεια μου χέρια! 

Δεν έχω ταυτότητα, ούτε ιδιοκτησία, ούτε εισοδήματα… 

Έφυγα πλήρης ημερών, πριν από χρόνια! 

 - Απόδειξέ το, μου αντιγύρισαν οι ασφαλίτες… 

Ενεμφανίσθη τότε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ,  

με τη ληξιαρχική του θανάτου μου πράξη και με στεντόρεια φωνή είπε σ’ αυτούς:  

- Δεν έχετε εξουσία επ΄ αυτού, διότι ανήκει εις το Φως!  

Κι αυτοί με σκυμμένα κεφάλια αποχώρησαν περίλυποι, 

διότι για άλλη μία φορά τους είχα ξεφύγει！ 

https://www.facebook.com/pages/Ο%20χειμώνας%20της%20σιωπής/484699294973784/

ΑΝΝΑ

Θυμάμαι, βρεγμένους δρόμους

τυλιγμένους στην ομίχλη

κι εσένα γερμένη στη μοτοσικλέτα μου,

κάπου στο Μοναστηράκι…

Καπνίζεις πάλι νευρικά.

Το ‘‘παίζεις’’ θιγμένη και απρόσιτη.

Δε μιλάς, ούτε μ’ αγγίζεις!

Τι κρίμα

τα όμορφά σου μάτια,

τόσο ψυχρά κι απόμακρα, να είναι.

Όπως την πρώτη φορά που σε γνώρισα…

Σεπτέμβρης ήτανε θαρρώ…

Όπως την τελευταία μέρα σπίτι μου,

Που μάζεψες τα πράγματά σου

και χωρίσαμε.

Δώρο για τη γιορτή μου, ήτανε...

Καλή σου νύχτα Άννα

Όπου και να βρίσκεσαι. Όπου και να ‘σαι.

Να ‘σαι καλά και να προσέχεις!

Η μικρούλα μας ζωή

ένα ταξίδι στα φτερά της μοναξιάς

μονάχα είναι…

9 του Δεκέμβρη έχουμε σήμερα!

Γιορτάζει απόψε η απουσία σου.

Χρόνια πολλά και, καληνύχτα.

Γιάννης Νικολαΐδης

Ω ΠΟΣΟ ΘΑ ΄ΘΕΛΑ ΝΑ ΄ΣΟΥΝ ΕΔΩ!

Δεν ξέρω πώς ν’ αρχίσω αυτό το ποίημα

που από τη θλίψη του κουτσαίνει.

Πόσο φτωχές στ’ αλήθεια οι λέξεις!

Αδυνατούνε να υμνήσουνε

των μαύρων σου ματιών, το υπέροχο φως,

κι εκείνο το ηλεκτρισμένο βλέμμα σου,

το γεμάτο μπόρες,

έτοιμες να ξεσπάσουνε

σε καταιγίδα ερωτευμένης σάρκας.

Στιγμές αμέτρητες,

μέσα σε τόσο λίγο χρόνο,

οι επαφές μας...

Πνίγηκα στα ποτάμια των φιλιών σου.

Ψηλάφισα το ιδρωμένο σώμα

και τον πόθο σου.

Γνώρισα τ’ άλλο πρόσωπο του έρωτα

και της αγάπης.

Μου έδειξες το πόσο ευάλωτη είναι η σάρκα,

μα και πόσο υπέροχη,

σαν κρύβει μέσα της μια τρυφερή καρδιά.

Ω, πόσο θα ‘θελα να ‘σουν εδώ

τώρα που η απουσία σου ουρλιάζει από παντού:

‘‘Παραιτήσου, δεν έχεις μάθει τίποτε ακόμη.

Δεν έζησες’’.

Ω, πόσο θα ‘θελα να ‘σουν εδώ,  όπως προχτές.

Γύρισες απ’ την κουζίνα

πατώντας στις μύτες των ποδιών,

μη και ταράξεις τη χαρά μου.

Έσκυψες πάνω μου,

σα να ‘θελες να με φιλήσεις.

Τα χείλη μου μισάνοιξαν παραδομένα.

Άφησες το κρύο νερό, από το στόμα σου

μες στο δικό μου να κυλήσει.

Κι εγώ ήπια το νερό σου, τον καημό σου

και τον πόθο σου.

Σμίξαμε τόσο έντονα!

Φοβήθηκα, στην αγκαλιά μου μη πεθάνεις,

καθώς κυλήσαμε χωρίς πνοή μες στ’ όνειρό μας.

Χάιδευες τις πληγές που άφησες στη πλάτη μου

κι εγώ μετρούσα τα σημάδια στο λαιμό σου.

 ‘‘Όποια κι αν είσαι, ότι κι αν είσαι σ’ αγαπώ’’. ψιθύριζα

κι απεγνωσμένα μ’ έσφιγγες και με φιλούσες.

Κι εγώ συνέχεια μάτωνα απ’ το τρελό σου πάθος.

Ω, πόσο θα ‘θελα να ‘σουν εδώ

μες στα σημάδια των αδέσποτων καιρών

και τη θλίψη του επερχόμενου χειμώνα.

Αυτά που ζήσαμε σχίζουν τη νύχτα

και φωνάζουν ‘‘σ’ αγαπώ’’.

Ω, πόσο θα ‘θελα να ‘σουν εδώ !

Γιάννης Νικολαΐδης

ET CLAMOR MEUS AD TE VENIAT

Τυφλά εκτρώματα
κουβαλάει η νύχτα
στις πλάτες της.
Περνοδιαβαίνουν στον ύπνο μας.
Τρομοκρατούνε τα όνειρά μας.
Μέσα σε κραυγές αγωνίας και λασπόνερα
παλεύουμε.
Παιδιά της αγωνίας
ενός ξεχασμένου Θεού,
που πάντα λείπει όταν τον χρειαζόμαστε…
Παιδιά της αγωνίας
ανάμεσα σε κτίρια - κλουβιά,
μπετό και τροχοφόρα
μεγαλώσαμε!
Μια ζωή να τρέχουμε κυνηγημένοι
από τους νταβατζήδες της κάθε εξουσίας.
Μια ζωή να τρέχουμε
σε δρόμους που πουθενά δεν οδηγούν
και πουθενά δε βγάζουν.
Όλα μας τα σχέδια τιναγμένα στον αέρα
σαν βεγγαλικά, με στιγμιαία λάμψη.
Γυρνάμε ξυπόλητοι, κρατώντας μαχαίρια.
Χτυπάμε στα τυφλά.
Κόβουμε τη νύχτα σε μικρά κομμάτια!
Κι ύστερα πάλι
θάβουμε σιωπηλά τους άταφους νεκρούς μας,
δίχως θρήνους κι οιμωγές!
Εμείς τα παιδιά της αγωνίας, μιας άλλης κοινωνίας!

Γιάννης Νικολαΐδης

https://www.smashwords.com/profile/view/templarioannis

Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΕΝΥΔΡΟΥ ΟΞΕΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΤΡΙΣΘΕΝΟΥΣ ΣΙΔΗΡΟΥ (ΣΚΕΨΗ ΠΡΩΤΗ )

Ζούμε στην εποχή του ένυδρου οξειδίου

του τρισθενούς σιδήρου, μάτια μου.

Του μηδέν και του τίποτα.

Στην εποχή των τυχοθήρων, φως μου, ζούμε.

Κι εγώ ο σπονδοφόρος σταυροφόρος

παραμένω υληγενής λυχνιοφόρος...

Τρακταϊστής και σκεπτικός

στο ρείθρο της πατρίδας

κι έχω στα μάτια δάκρυα

και μια καρδούλα ευαίσθητη

μα πλέον φωτοφόρα!

Του παρελθόντος πειρατής και με γοργή γαλέρα

στο Μυρτώο πέλαγος, στο Ιόνιο, στο Αιγαίο

σκορπίζω άνθη λεμονιάς και δάκρυα Αγίων,

να γαληνεύω τα νερά σαν νέος υδροβάτης

και τις νυχτιές ν’ ακολουθώ

τ’ άστρο της τραμουντάνας!

Φορώ ενώτια μοναξιάς, αγάπης και τραυμάτων.

Μιλώ σπασμένα Ελληνικά

στη χώρα των θαυμάτων.

Βλέπω παιδιά των φαναριών,

της ιστορίας κλέφτες,

του μπαλκονιού πολιτικούς

κι από την κούνια ψεύτες!

Ζούμε σ’ αυτή την εποχή της χλαλοής

και της μεγάλης λειψυδρίας αισθημάτων.

Έχω στο σώμα εγκαύματα από ανθρώπων χάδια

και τριγυρνάω σαν το σκυλί το αδέσποτο

τα βράδια.

Δεν έχω πού να κρατηθώ, δεν ξέρω πού να πάω

Σ’ αυτή τη γκρίζα εποχή μιας γης

που αργοπεθαίνει.

Θύμα του τζόγου, της TV

της θλίψης και του πόνου,

των λαϊκών τραγουδιστών,

των βιτρινών, των φωτεινών επιγραφών,

της μοναξιάς και των κρετίνων...

Είμαι εγώ, όπως κι εσύ αγάπη μου, το θύμα

μα εγώ να φύγω θέλω, λεβέντης και περήφανος,

σαν λύκος που μεγάλωσε στην ερημιά του δάσους.

Χρυσόμορφος, χρυσόβρυτος

και πάντα χρυσοθώραξ.

Μπορεί να έγινα αμνός, μα τη σφαγή αρνούμαι!

Ζούμε, λοιπόν, στην εποχή της άμετρης βλακείας

των πλαστικών μας σκουπιδιών,

των πεταμένων φαγητών,

των νηστικών παιδιών, της παιδικής πορνείας,

του εμπορίου οργάνων,

των διαπλεκομένων συμφερόντων,

και της διαφθοράς!

Ζούμε, λοιπόν, στην εποχή του ένυδρου οξειδίου

του τρισθενούς σιδήρου,

των σκουριασμένων μας στιγμών,

της σκουριασμένης μας ζωής

της κουρασμένης μας ζωής,

της πεθαμένης!

Ζούμε;

by Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ on Τετάρτη, 6 Απρίλιος 2011 στις 7:25 μ.μ.

Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΕΝΥΔΡΟΥ ΟΞΕΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΤΡΙΣΘΕΝΟΥΣ ΣΙΔΗΡΟΥ (ΣΚΕΨΗ ΔΕΥΤΕΡΗ)

Ζούμε σε μια εποχή σκουριάς.

Φοράμε ενώτια μοναξιάς

και παραμένουμε ευθυτενείς κι αχτένιστοι.

Εμείς οι χωματόφτιαχτοι μαντατοφόροι.

Οι ταπεινοί και υπερήφανοι!

Χτυπούμε το ρόπτρο 

της μεγάλης πόρτας του Σύμπαντος

και ιριδίζουν υδροσάπφειροι 

στης αγωνίας μας την έμπνευση.

Σε μια εποχή σκουριάς 

ανιχνεύουμε λαμπρότητα μετάλλου!

Χαμόγελα, φιλιά και χειραψίες

των τυχοθήρων τα καλέσματα κι οι υποσχέσεις.

Κι εμείς να λέμε όχι και να αρνιόμαστε.

Με ανθοδέσμες λησμονιάς 

και φρούτα της συγχώρεσης,

την δακρυσμένη κίτρινη σελήνη να στολίζουμε!

Εμείς οι υαλοψοί της Γνώσης

ενώνουμε ύλη και αντιύλη,

μες στο καμίνι της εκλέπτυνσης.

Εμείς που ζούμε έτσι απλά κι αθόρυβα.

Τους σκυφομάντεις, μάγους, οιωνοσκόπους,

χαυνόπρωκτους χρυσοκλαβάριους 

των σκουπιδιών της μόδας

και τα σαρκόφρονα μοντέλα τους 

τ’ ακριβοπληρωμένα,

φωτόπληκτους στο παρελθόν αφήσαμε...

Και είναι ο ύλιος τόπος της αγάπης μας

ζωή και φως γεμάτος.

Και είναι οι μέρες μας

ευωδιαστές μαντατοφόρες.

Κρατούν ματσάκια δεντρολίβανου, λεβάντας, 

δυόσμου και βασιλικού.

Κι έχουν ακόμα ρίγανη, θυμάρι, χαμομήλι,

τσάι του βουνού, φασκόμηλο 

και μαντζουράνα στα μαλλιά τους!

Στην εποχή της ηχορύπανσης

εμείς βιώνουμε γαλήνη κι ησυχία.

Στις Λαιστρυγόνες και στους Κύκλωπες,

στη Σκύλα και στη Χάρυβδη, στην Κίρκη, 

στις Σειρήνες και στους Λωτοφάγους

κλείνουμε μάτια και αυτιά.

Δεν υπάρχει πια φόβος, πόνος, μοναξιά 

κι επιθυμία.

Μονάχα ελπίδα, προσμονή, κι υπομονή υπάρχει.

Στην εποχή του ένυδρου οξειδίου

του τρισθενούς σιδήρου

εμείς είμαστε ελεύθεροι και λαμπεροί!

Και τέλος πάντων ζούμε.

Και είναι δώρο εξ ουρανού αυτό.

by Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ on Τετάρτη, 6 Απρίλιος 2011 στις 7:24 μ.μ.