ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ

Μην ανησυχείς.
Θα σου δώσω σήμερα ένα τόσο τρυφερό μήνυμα
που τα δάκρυα όλου του κόσμου θα στερέψουνε.


Μην ανησυχείς.
Αύριο όλα θα πάνε καλύτερα.
Θα σ’ αγαπάω ακόμα πιο πολύ και θα σε νοιάζομαι.
Μόνο να μην ανησυχείς.


Τα δάκρυα της χτεσινής σου θλίψης
θα βρούνε διέξοδο στο τρυφερό μου χάδι.
Θα γίνουν αστεράκια λαμπυρίζοντα στα μάγουλά σου.


Μην ανησυχείς.
Θα σου φέρω ολόλευκα τριαντάφυλλα,
από τον κήπο της καρδιάς μου,
που θα κρατούν ακόμα το αρχέγονο άρωμά τους.


Μην ανησυχείς.
Στον κόσμο των εκπλήξεων θα ταξιδέψουμε παρέα.
Κράτα το χέρι μου και μην ανησυχείς.
Θα είμαι πλάι σου να σε προσέχω
μέχρι να δυναμώσουν τα φτερά σου
και να πετάς μονάχη σου στο απέραντο γαλάζιο
των ουρανών της Γνώσης.
Και τότε δεν θα ξανακλάψεις πια!


Μόνο να μην ανησυχείς.
Εντάξει;

 by Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ on Κυριακή, 21 Μαρτίουίου 2011 στις 12:39 π.μ.

ΣΤΑΣΟΥ, ΠΟΥ ΠΑΣ;

Ξέχασες φεύγοντας

μισάνοιχτη την πόρτα,
ήσουνα τόσο βιαστική και ανυπόμονη
να διαπράξεις το καινούριο σου το λάθος…


Κι εγώ σου φώναζα, πού πας;
Δεν έχω αγάπη άλλη!
Μα ήσουν τόσο βιαστική
αγαπημένη μου!...


Κλαίγαν μαζί μου οι ουρανοί
κι έσβησε το φεγγάρι…
Πήρες τις όμορφες στιγμές μας,
χάθηκαν τα καλοκαιριά,
λες και χειμώνιασε με μιας!


Στάσου πού πας;
Πώς θα αντέξω τόσο κρύο,
τόσο μεγάλη μοναξιά;
Δεν έχω αγάπη άλλη, αγάπη μου…
Δεν έχω!


Το σπίτι πια δε με χωρά
ούτε και η ζωή μου.
Η απουσία σου παντού
απλώνει τη σκιά της
και της μορφής σου η εικόνα
έρχεται από το πουθενά
σκύβει και με φιλάει στο στόμα!
Μοιάζει να μου χαμογελά. Τι κάνεις;


Στάσου, πού πας;
Δεν έχω αγάπη άλλη, αγάπη μου.
Έζησα τόσες καταιγίδες
μέσα σε μια βραδιά. Πού πας;
Έξω βρέχει, ακόμα βρέχει.
Έτσι συμβαίνει πάντα στους χωρισμούς…
Κι είναι μισάνοιχτη ακόμα η πόρτα
λες και προσμένει να φανείς!


Κάθομαι ακίνητος εκεί
στα σύνορα του πουθενά,
στην άκρη του πόνου.
Ματώνουν τα χέρια μου
καθώς σκαλίζω τα συντρίμμια της ζωής μου
για να βρω μια πρόχειρη λύση,
ή έστω λίγα ψίχουλα ελπίδας.


Στάσου! Πού πας; Σ’ αγαπάω!
Γράφω με αίμα στους τοίχους…


Σ’ αγαπάω, πού πας;


Τα δευτερόλεπτα έγιναν χρόνια
απ’ τη μεγάλη ερημιά.
Μου ‘κλεψες τις ζεστές μου εικόνες
Και είναι η νύχτα παγωμένη. Μ’ ακούς;


Σ’ αγαπάω, πού πας;
Είμαι στην άκρη του πόνου πιασμένος.
Πού πας;


Διέπραξες το πιο μεγάλο έγκλημα
κάνοντας μόνο ένα βήμα
κι εγώ βίωσα τον πιο μεγάλο θάνατο
μες στη μικρή ζωή μου…


Στάσου! Πού πας;

 by Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ on Κυριακή, 17 Μαρτίουίου 2011 στις 12:39 π.μ.

ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ΠΙΑ

 

Σκληρές στιγμές  μέχρι ν’ απογυμνωθούμε απ’ τα προσχήματα. 

 Πυροβολούμε τον καθρέφτη, κάθε πρωί,  στο ξύρισμα.  

 Δύο φορές μονάχοι. 

 Μεγαλώσαμε με φωτιά και σίδερο ανάμεσα σε ‘‘μη’’  κι ‘‘απαγορεύεται’’.   Κουρσέψαμε την άνοιξη, την κόψαμε κομμάτια και πληρώσαμε το τίμημα. 

 Σχολειό, εκκλησιά, στρατό και εργασία. 

 Μεγαλώσαμε πια. 

 Κοιταζόμαστε στα μάτια, να φιλιώσουμε την παγωνιά. 

 Το κρύο της ψυχής να εξαλείψουμε. 

 Όμως δεν είναι σαν και πρώτα. 

 Μας λείπει η αθωότητα κι η παιδική καρδιά. 

 Ανάμεσα σε τρικυμίες και ναυάγια παλέψαμε. 

 Μα τώρα μεγαλώσαμε πια. 

 Να βγήκαμε από λάθος κόλπο 

 ή να ‘γινε το λάθος στη Ληξιαρχική μας καταχώρηση; 

 'Η μήπως φταίει που μεγαλώσαμε πια; 

 *Γιάννης Νικολαΐδης*

https://www.linkedin.com/in/giannis-nikolaidis-159b692a/ 

ΗΘΟΠΟΙΟΣ

Περιπλανώμενος στον κόσμο του φωτός,

σαν θεατρίνος κάποιου πλανόδιου θιάσου.

Να παίζω, να μονολογώ,

στης μοναξιάς μου το αρχαίο σκηνικό.

Με δανικές ζωές να ζω

κι αυτό που θα ‘θελα να είμαι,

στη σκηνή να παρασταίνω!

Ν’ αλλάζω τραίνα και σταθμούς.

Ν’ αλλάζω τόπους, παραστάσεις και ανθρώπους.

Μες στην υπέροχη αβάσταχτη ζωή μου

τη σκυφτή,

να προσποιούμαι ότι είμαι αληθινός

και να μην είμαι.

Και μια ζωή να προσπαθώ περήφανη να ζήσω

χωρίς λεφτά για νοίκι και για φως…

Λιμάνια γνώρισα πολλά

στον κόσμο των θαυμάτων, μα τίποτα δεν είδα!

Γνώρισα χώρες και λαούς

και γλέντια και τραγούδια.

Ήπια και χόρεψα πολύ

στις νύχτες των ανθρώπων.

Μα ήμουν πάντα ντροπαλός,

διστακτικός κι αυθεντικός

και πάντα φωτοφόρος.

Κι άλλες φορές με τρόμαζε πολύ ο εαυτός μου…

Ήτανε ο άλλος μου εαυτός, της ευτυχίας κυνηγός,

που έψαχνε πάντοτε να βρει,

τη δόξα και το χρήμα.

Ταξίδεψα και πέρασα και γνώρισα και γέρασα

μα τίποτα δεν βρήκα!

Σαν θεατρίνος έζησα και γέλασα και έκλαψα

με δανικές στιγμές και ξένα λόγια…

Ήταν μια υπέροχη ζωή, της μοναξιάς ανταμοιβή,

που πέθαινε κάθε πρωί, σαν σβήνανε τα φώτα.

Του θεατρίνου η μοναξιά είναι μια άλλη μοναξιά,

μες στο μεγάλο πλήθος…

Μετράει στιγμές μες στις σιωπές

κι έχει στα μάτια του βροχές

από παλιές διαδρομές κι από ταξίδια.

Κι είναι μια υπέροχη ζωή

κι είναι, νομίζω, τυχεροί όσοι τη ζουν και ζούνε…

Περιπλανώμενος, λοιπόν, ήμουνα πάντοτε παρών

στον κόσμο των τραυμάτων.

Το ήθος πάντα να ποιώ, να ταξιδεύω, να γυρνώ,

περιπλανώμενου θιάσου ηθοποιός.

Τα φώτα σβήσανε, λοιπόν

κι είμαι για πάντα πια απών,

από την τέχνη των τεχνών.

Και είναι ετούτη η μοναξιά η πιο μεγάλη μοναξιά,

σ’ αυτού του κόσμου του σκληρού, τη ματαιότητα.

Του θεατρίνου η ζωή, μια σιωπηλή είναι κραυγή

που την καλύπτει ευγενικά το χειροκρότημα…

Μια υπαρκτή, μοναδική αναγκαιότητα…

by Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ on Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011 στις 8:33 μ.μ. 

ΕΣΥ…

Εσύ.

Σαν Βαβυλώνα νυσταγμένη

μέσα στη χαύνωση της σάρκας

και της απόλαυσης την έξαψη,

βουλιάζεις στ’ ονειρόδραμά μου.

Κρύβεις τη ‘‘γνώση’’ της διαφθοράς

μέσα στο βρώμικο μυαλό σου

και κουβαλάς τη νύχτα την αιώνια

και τ’ ανικανοποίητά σου πάθη.

Εσύ.

Των Σοδόμων και Γομόρρων

η απελπισμένη κληρονόμος.

Μεταφέρεις τρύπια άλλοθι

κι αβέβαια επιχειρήματα,

για σκονισμένα Ρωμαϊκά σοκάκια

γεμάτα λάγνες ηδονές,

κίναιδους και εταίρες.

Εσύ.

Η νέα Πομπηία των αισθήσεων.

Ντυμένη τα εφτά της Σαλώμης πέπλα,

αφιονισμένη με πρόστυχα γλυκόλογα,

ανάκλιντρα που τρίζουν

από το βάρος των κορμιών

και χάδια ιδρωμένα.

Εσύ.

Πιο κενή κι απ’ το απόλυτο κενό.

Πιο φονική κι απ’ το πανάρχαιο φονικό.

Εσύ.

Η τόσο άγνωστη κι αιώνια ανεξερεύνητη πτυχή

της Δημιουργίας.

Εσύ.

Η Μεσσαλίνα των αισθησιακών δονήσεων

και της σαγήνης η ακαθόριστη πλεκτάνη.

Εσύ.

 Η φλογερή Λουκρητία Βοργία

με την ιοβόλα σου αγάπη,

που στο βωμό της ηδονής

θυσίασες τα πάντα.

Εσύ.

Η τέρψη των αισθήσεων.

Εσύ αγάπη μου.

Εσύ.

by Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ on Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011 στις 11:33 μ.μ. 

ΣΑΣ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ

Γλυκιά μου μάνα,

να ήξερες μόνο,

πόσες φορές απέτυχα

προσπαθώντας να καταγράψω

την ιστορία του  κόσμου.

Κι αυτός ο πατέρας δε με βοηθούσε καθόλου

καθηλωμένος εδώ και αιώνες

στο κρεβάτι του πόνου.

Κοιτούσε  με βλέμμα απλανές το ταβάνι

σα να περίμενε κάτι πολύ σημαντικό

που ακόμα δεν είχε συμβεί.

Κι εγώ προσπαθούσα να κατανοήσω

τα ακατανόητα

καθώς προσευχόμουν με τις ώρες

στο Θεό των τυχερών,

ικετεύοντας να μας χαρίσει καλύτερες μέρες

ή έστω λίγη συμπόνια!

by Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ on Δευτέρα, 21 Φεβρουαρίου 2011 στις 2:43 π.μ.

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ κλπ

Μόλις έλαβα το e - mail σου κι είπα

να σου πληκτρολογήσω δυο λόγια!

Είμαι καλά, έχω παρέα το καφεδάκι μου

και την μικρή μου τηλεόραση.

Κι άμα νοιώθω πολύ μοναξιά

μπαίνω στο internet! 

Χαμός στο facebook!

Πως θα ‘μαι τόσο μόνος με χιλιάδες άλλους μόνους,

ποτέ δεν το ‘χα φανταστεί…

Σήμερα μου την έδωσε που λες

κι είπα να κάνω shopping therapy!

Έτσι λένε τη θεραπεία που προσφέρει

ο καταναλωτισμός στην εποχή μας!

Έκανα βόλτες στα μαγαζιά

και πήρα δυο βιβλία που ποτέ δε θα διαβάσω

κι ένα  cd που άντε να τ’ ακούσω μια φορά,

το πολύ!

Είμαι συλλέκτης άχρηστων πραγμάτων,

όπως όλοι μας!

Όσο για το σπίτι, καλό είναι, δε λέω.

Είκοσι σκαλιά κάτω απ’ τη γη, αλλά καλό!

Σαν τον τάφο του Ινδού!

Έχει και λίγη υγρασία, λίγες κατσαρίδες,

λίγα ποντίκια...

Λίγο απ’ όλα που λένε!

Με το ζόρι χωράμε δηλαδή, αλλά καλό!

Άσε που ο σπιτονοικοκύρης, μου το νοίκιασε

για 400 ευρώ το μήνα, χωρίς απόδειξη!

Χάρη μου κάνει ο άνθρωπος…

Δόξα τω Θεώ, καλά είναι.

Το μεσημέρι έφαγα πάλι πατάτες τηγανητές.

Και μη μου ξαναγράψεις

πως λείπει η φαντασία απ’ τη διατροφή μου,

γιατί παλιά έτρωγα μόνο κονσέρβες.

Είμαι καλά, όπως κι εσύ και όλοι μας!

Όπως είναι σήμερα οι περισσότεροι,

μη βολεμένοι Έλληνες.

Αγώνας για επιβίωση, μοναξιά, κινητό

και λίγο hi5!

Α, έχω κι επίσημη σελίδα στο myspace!

Χαμός σου λέω…

Μόνο  που τώρα τελευταία έχω

και κάτι έμμονες ιδέες.

Νομίζω πως μας την έχουνε ‘‘στημένη’’

κάτι ανθρωπάκια με κοστούμια τυλιγμένα

και μαύρους χαρτοφύλακες στα χέρια.

Κάτι ανθρωπάκια με γραβάτες στολισμένα,

που δε σκοτώνουνε με όπλα, αλλά με πέννα!

Είμαι καλά ή έχω παραισθήσεις; 

by Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ on Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011 στις 9:59 π.μ.