ΕΦΥΓΕΣ

 

Έφυγες και πίσω σου άφησες

ένα μανδύα λησμονιάς,

το κορμί μου να τυλίγω,

να μη ματώνει και πονά,

που σ’ άλλες πλέον αγκαλιές

διανυκτερεύεις τώρα φως μου.

Έφυγες και πίσω σου άφησες

τη γεύση του φιλιού σου στα χείλη μου, μωρό μου,

κάτι παλιές φωτογραφίες

και λίγα μικροπράγματα

να μου φωτίζουνε της απουσίας σου

την ψυχοφθόρα νύχτα.

Έφυγες και πίσω σου άφησες

της φωνής σου την ηχώ

μέσα στου χρόνου τις ρωγμές,

τη μυρωδιά απ’ του κορμιού σου τον ιδρώτα

κι ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα νεκρά,

έτσι για την ταπείνωση των αισθημάτων.

Έφυγες και πίσω σου άφησες

ενθύμια χρωματιστά,

σαν πινελιές

στης ξεγνοιασιάς σου το ηλιοβασίλεμα.

Έφυγες και πίσω σου άφησες

της αγωνίας σου το ουράνιο τόξο,

τα λόγια της μετέωρης αγάπης σου

και κάτι ακόμα

που τώρα πια δεν το θυμάμαι.

Έφυγες και πίσω σου άφησες

τοπία μ’ αστέρια και φεγγάρια,

να μου κρατούνε συντροφιά

όταν εσύ θα ‘σαι χαμένη σε μπαράκια

κι υποσχέσεις,

μοιράζοντας χαμόγελα, φιλάκια γνωριμίας

και τηλέφωνα.

Έφυγες και πίσω σου άφησες

μία πληγή βαθιά μες στην καρδιά μου

και τη βροχή των ουρανών

να βρίσκει διεξόδους μες τα μάτια μου.

Έφυγες

κι έχει γεμίσει τόση υγρασία τώρα η ζωή μου

που ακόμα κι οι ελπίδες μετακόμισαν...

Έφυγες

κι η μοναξιά μου φέρει τώρα τ’ όνομά σου.

Καλή σου νύχτα θλίψη μου.

Ο δρόμος της αγάπης είναι ένα ατέλειωτο ταξίδι.

Καλή σου νύχτα.

Να προσέχεις...

*Γιάννης Νικολαΐδης*

https://www.goodreads.com/.../15057513.Giannis_Nikolaidis_

ΘΑ ΣΕ ΒΡΩ

Έζησα το πιο καυτό μου καλοκαίρι

κι όμως χιονίζει ακόμα μέσα μου

από τότε που έφυγες…

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω

τον Λεβάντε απ’ τον Πουνέντε

τον Γρέγο απ’ τον Γαρμπή

τον Μαΐστρο απ’ τον Σορόκο,

μα θα σχίσω τα πέλαγα της απονιάς σου,

ένας ακόμα της αγάπης πειρατής που παλεύει

με μανιασμένα κύματα κι αρμύρα,

κόντρα στον άνεμο και στα στοιχειά της φύσης

και θα σε βρω, μ’ ακούς;

Θα ξεγελάσω όλους τους δράκους και τις μάγισσες

των παιδικών παραμυθιών

και σε βρω στις παρυφές του νεραϊδόκοσμου,

πιο πέρα κι απ’ το στοιχειωμένο δάσος των θλιμμένων ξωτικών.

Θα προσπεράσω την Υπερβορεία

και τον Αρκτικό κύκλο της αιώνιας παγωνιάς σου,

εκεί στην άκρη του κόσμου, 

στα πέρατα των ουρανών

θα αγνοήσω τον θάνατο...

Σαν το φλεγόμενο βέλος του έρωτα

θα διασχίσω της νύχτας τη σιωπή

και θα μπω βαθιά στην παγωμένη σου καρδιά!

Εκεί στον τελευταίο σταθμό,

εκεί που δεν πηγαίνουνε τα τραίνα.

Κι εσύ θα ‘σαι ξυπόλυτη σαν ενοχή, δίχως γόβες,

χαμένη στην ακινησία των άστρων,

γυμνή από προσχήματα και διάφανη

και θ’ ανεμίζουνε σε slow motion τα μαλλιά σου

και θα ‘ναι τ’ ωραίο πρόσωπό σου

πιο χλωμό κι από τον θάνατο ακόμα.

Ναι θα σε βρω

για ν’ αντικρύσω και πάλι τα φωτεινά σου μάτια

και το υπέροχο χαμόγελό σου…

Θα περιμένω

να μου δώσεις έστω μία εξήγηση

που καταστρέψαμε μια ολόκληρη ζωή

για ένα πείσμα σου,

ή να μου πεις το καινούριο σου ψέμα.

Ναι θα σε βρω

πιο πέρα απ’ την ανυπαρξία,

να σου ζητήσω συγγνώμη

γιατί σ’ αγάπησα παράφορα

κι ακόμα σε λατρεύω τόσο,

που θα σε ψάχνω ακόμα

και στην άλλη μου ζωή…

Ναι θα σε βρω! Να το θυμάσαι!

Θα σε βρω οπωσδήποτε

γιατί έτσι πρέπει να γίνει.

Θα σε βρω αγάπη μου!

Να ξέρεις

θα σε βρω!

*Γιάννης Νικολαΐδης*

https://www.smashwords.com/profile/view/templarioannis

ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΤΩΝ ΑΝΕΠΙΔΟΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ

Είναι κάτι νύχτες σκεπασμένες με ασημόσκονη αστεριών. 

Έρχονται απ’ το ανοιχτό παράθυρό μου σκύβουνε και με φιλούν στο στόμα 

 κι η ταλαιπωρημένη αύρα μου επανασυντίθεται, 

ανακτά τη χαμένη της λάμψη, την καθαρότητα και τη χρωματική της διαύγεια. 

Τότε βυθίζομαι στην απέραντη γαλήνη της νύχτας 

κι ακούω τη σιωπή του ανεκδήλωτου που προσπαθεί να εκδηλωθεί και να διδάξει! Είναι η εικαστική παρέμβαση του σύμπαντος στη μοναξιά μας. 

Ναι, είναι κάτι νύχτες κουρασμένες 

που διηγούνται σε τόνους χαμηλούς την ιστορία του κόσμου. 

Είναι κάτι νύχτες σαν ιστιοσανίδες 

που με κρατάνε στον αφρό των κυμάτων της καθημερινότητας. 

Στον αφρό της αβάσταχτης πολυπλοκότητας της δόξας των ανθρώπων! 

Είναι, λοιπόν, κάτι νύχτες που σε σκέφτομαι 

που θέλω να σου γράψω, να σου ανακοινώσω πως όλα είναι εντάξει 

και να μην ανησυχείς. 

Και πως προσπαθώ να γίνω καλύτερος άνθρωπος, να είμαι άνθρωπος! 

Με πνεύμα ελεύθερο και καθαρή καρδιά και ήσυχη συνείδηση! 

Ανάβω το καντήλι, θυμιατίζω το σπίτι και σε σκέφτομαι. 

Κι όλο και κάτι σου γράφω κάθε τόσο αλλά ποτέ δε σου το ταχυδρομώ 

 στους ουρανούς, εκεί ψηλά, που διανυκτερεύεις!

 

 *Γιάννης Νικολαΐδης*

 

https://www.goodreads.com/.../15057513.Giannis_Nikolaidis_

ΞΗΜΈΡΩΜΑ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΆΣ!

Ξημέρωμα Πρωτομαγιάς 

κι εγώ περιχαρής και φωτοφόρος  

κατακρήμνιζα τα σκοτάδια και τους φόβους των ανθρώπων, 

πολεμώντας το άδικο.  

- Δείξε μας τα χαρτιά σου, μου είπαν.  

- Κύριοι, είμαι περαστικός απ’ αυτόν τον πλανήτη, απάντησα, 

δείχνοντας τους τα άδεια μου χέρια! 

Δεν έχω ταυτότητα, ούτε ιδιοκτησία, ούτε εισοδήματα… 

Έφυγα πλήρης ημερών, πριν από χρόνια! 

 - Απόδειξέ το, μου αντιγύρισαν οι ασφαλίτες… 

Ενεμφανίσθη τότε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ,  

με τη ληξιαρχική του θανάτου μου πράξη και με στεντόρεια φωνή είπε σ’ αυτούς:  

- Δεν έχετε εξουσία επ΄ αυτού, διότι ανήκει εις το Φως!  

Κι αυτοί με σκυμμένα κεφάλια αποχώρησαν περίλυποι, 

διότι για άλλη μία φορά τους είχα ξεφύγει！ 

https://www.facebook.com/pages/Ο%20χειμώνας%20της%20σιωπής/484699294973784/

ΑΝΝΑ

Θυμάμαι, βρεγμένους δρόμους

τυλιγμένους στην ομίχλη

κι εσένα γερμένη στη μοτοσικλέτα μου,

κάπου στο Μοναστηράκι…

Καπνίζεις πάλι νευρικά.

Το ‘‘παίζεις’’ θιγμένη και απρόσιτη.

Δε μιλάς, ούτε μ’ αγγίζεις!

Τι κρίμα

τα όμορφά σου μάτια,

τόσο ψυχρά κι απόμακρα, να είναι.

Όπως την πρώτη φορά που σε γνώρισα…

Σεπτέμβρης ήτανε θαρρώ…

Όπως την τελευταία μέρα σπίτι μου,

Που μάζεψες τα πράγματά σου

και χωρίσαμε.

Δώρο για τη γιορτή μου, ήτανε...

Καλή σου νύχτα Άννα

Όπου και να βρίσκεσαι. Όπου και να ‘σαι.

Να ‘σαι καλά και να προσέχεις!

Η μικρούλα μας ζωή

ένα ταξίδι στα φτερά της μοναξιάς

μονάχα είναι…

9 του Δεκέμβρη έχουμε σήμερα!

Γιορτάζει απόψε η απουσία σου.

Χρόνια πολλά και, καληνύχτα.

Γιάννης Νικολαΐδης

Ω ΠΟΣΟ ΘΑ ΄ΘΕΛΑ ΝΑ ΄ΣΟΥΝ ΕΔΩ!

Δεν ξέρω πώς ν’ αρχίσω αυτό το ποίημα

που από τη θλίψη του κουτσαίνει.

Πόσο φτωχές στ’ αλήθεια οι λέξεις!

Αδυνατούνε να υμνήσουνε

των μαύρων σου ματιών, το υπέροχο φως,

κι εκείνο το ηλεκτρισμένο βλέμμα σου,

το γεμάτο μπόρες,

έτοιμες να ξεσπάσουνε

σε καταιγίδα ερωτευμένης σάρκας.

Στιγμές αμέτρητες,

μέσα σε τόσο λίγο χρόνο,

οι επαφές μας...

Πνίγηκα στα ποτάμια των φιλιών σου.

Ψηλάφισα το ιδρωμένο σώμα

και τον πόθο σου.

Γνώρισα τ’ άλλο πρόσωπο του έρωτα

και της αγάπης.

Μου έδειξες το πόσο ευάλωτη είναι η σάρκα,

μα και πόσο υπέροχη,

σαν κρύβει μέσα της μια τρυφερή καρδιά.

Ω, πόσο θα ‘θελα να ‘σουν εδώ

τώρα που η απουσία σου ουρλιάζει από παντού:

‘‘Παραιτήσου, δεν έχεις μάθει τίποτε ακόμη.

Δεν έζησες’’.

Ω, πόσο θα ‘θελα να ‘σουν εδώ,  όπως προχτές.

Γύρισες απ’ την κουζίνα

πατώντας στις μύτες των ποδιών,

μη και ταράξεις τη χαρά μου.

Έσκυψες πάνω μου,

σα να ‘θελες να με φιλήσεις.

Τα χείλη μου μισάνοιξαν παραδομένα.

Άφησες το κρύο νερό, από το στόμα σου

μες στο δικό μου να κυλήσει.

Κι εγώ ήπια το νερό σου, τον καημό σου

και τον πόθο σου.

Σμίξαμε τόσο έντονα!

Φοβήθηκα, στην αγκαλιά μου μη πεθάνεις,

καθώς κυλήσαμε χωρίς πνοή μες στ’ όνειρό μας.

Χάιδευες τις πληγές που άφησες στη πλάτη μου

κι εγώ μετρούσα τα σημάδια στο λαιμό σου.

 ‘‘Όποια κι αν είσαι, ότι κι αν είσαι σ’ αγαπώ’’. ψιθύριζα

κι απεγνωσμένα μ’ έσφιγγες και με φιλούσες.

Κι εγώ συνέχεια μάτωνα απ’ το τρελό σου πάθος.

Ω, πόσο θα ‘θελα να ‘σουν εδώ

μες στα σημάδια των αδέσποτων καιρών

και τη θλίψη του επερχόμενου χειμώνα.

Αυτά που ζήσαμε σχίζουν τη νύχτα

και φωνάζουν ‘‘σ’ αγαπώ’’.

Ω, πόσο θα ‘θελα να ‘σουν εδώ !

Γιάννης Νικολαΐδης

ET CLAMOR MEUS AD TE VENIAT

Τυφλά εκτρώματα
κουβαλάει η νύχτα
στις πλάτες της.
Περνοδιαβαίνουν στον ύπνο μας.
Τρομοκρατούνε τα όνειρά μας.
Μέσα σε κραυγές αγωνίας και λασπόνερα
παλεύουμε.
Παιδιά της αγωνίας
ενός ξεχασμένου Θεού,
που πάντα λείπει όταν τον χρειαζόμαστε…
Παιδιά της αγωνίας
ανάμεσα σε κτίρια - κλουβιά,
μπετό και τροχοφόρα
μεγαλώσαμε!
Μια ζωή να τρέχουμε κυνηγημένοι
από τους νταβατζήδες της κάθε εξουσίας.
Μια ζωή να τρέχουμε
σε δρόμους που πουθενά δεν οδηγούν
και πουθενά δε βγάζουν.
Όλα μας τα σχέδια τιναγμένα στον αέρα
σαν βεγγαλικά, με στιγμιαία λάμψη.
Γυρνάμε ξυπόλητοι, κρατώντας μαχαίρια.
Χτυπάμε στα τυφλά.
Κόβουμε τη νύχτα σε μικρά κομμάτια!
Κι ύστερα πάλι
θάβουμε σιωπηλά τους άταφους νεκρούς μας,
δίχως θρήνους κι οιμωγές!
Εμείς τα παιδιά της αγωνίας, μιας άλλης κοινωνίας!

Γιάννης Νικολαΐδης

https://www.smashwords.com/profile/view/templarioannis